Heeze, 21 juni 2008. Begin van deze maand heeft Publiek Domein Heeze-Leende in een paginagrote advertentie in de Parel van Brabant gewezen op de zorgwekkende toestand van de warwinkel van BV’s en buitenlandse financieringsmaatschappijen die de mensen kennen als NRE-netwerk. Van dit bedrijf is de regio afhankelijk voor de aanvoer van gas en elektriciteit. Er is geen alternatief. Het bedrijf is in feite een publieke voorziening met een monopolie. Het moet daarom onder publiek toezicht staan. Maar tot nu toe hebben de regionale gemeentes, die aandeelhouder zijn en commissarissen leveren, niet zichtbaar, hoorbaar en tastbaar ingegrepen. Er is geen nieuw management aangetreden met een plan en een visie…
Heeze-Leende 31 mei 2008. In 2006 lanceerde directeur Dijkstra een voorstel waartegen Eindhoven en de aandeelhoudende regiogemeentes geen nee konden zeggen. NRE-netwerk keerde van de Australische investeringsbank Macquarie 272 M euro en deelde het uit aan deze gemeentes als superdividend, naar gelang het aantal aandelen. Superdividend is geen winstuitkering maar een meevaller uit de eigen kas van het bedrijf als gevolg van herstructurering of wat dan ook. Het geld van dit superdividend is echter geleend geld, waarvoor NRE-netwerk 8 procent rente moet betalen. Geld lenen om geld weg te geven is een roekeloze actie. NRE-netwerk werd erdoor opgezadeld met een rentelast van meer dan 20 M euro die te zijner tijd op de bedrijfswinst in mindering wordt gebracht, maar de gemeentes stelden geen moeilijke vragen. Ze incasseerden het geld. Maar de gemeente Heeze-Leende ontspringt aan de dans en dat komt zo…
Heeze-Leende, 31 mei 2008. NRE betekent Nutsbedrijven Regio Eindhoven. Het werd ooit bestuurd door een gezelschap vroede vaderen van onbesproken gedrag, die zich ervan bewust waren dat zij de gemeenschap dienden. Het kapitaal van de onderneming was bijeengebracht door Eindhoven en de omringende gemeentes die aandeelhouder waren en commissarissen leverden. Als er iets verkeerd ging trokken zij aan de bel, maar dat gebeurde niet vaak. Dat kwam niet omdat er nooit iets verkeerd ging. Er werd niet over gepraat en maar het bleef binnenskamers. Nu zijn we afhankelijk van de machtstrijd van mateloos rijke, internationale roofridders die…
Rondetafel-gesprekken zijn een oefening in democratie zonder politiek. Dat is tenminste het uitgangspunt, maar voor raadsleden blijft het moeilijk uitspraken te doen zonder er een politieke draai aan te geven. Afgezien van vermaningen aan het adres van raadsleden die het niet konden laten, verliep de bijeenkomst van donderdagavond 15 februari redelijk naar wens
Op het rondetafelgesprek van 15 februari 2007 waren meer bezoekers dan ooit kwamen luisteren naar een ouderwetse commissievergadering. De open manier van overleg tussen overheid en burger vindt dus weerklank bij de inwoners. Omdat rondetafelgesprekken zich in deze gemeente afspelen in verschillende lokalen moet het publiek een keuze maken. Wie aanzit bij de ene tafel hoort niet wat aan de andere tafel wordt gezegd en dat bezwaar geldt ook voor de verslaggeving. Dit verslag gaat daarom alleen over rondetafel-1. Het eerste agendapunt betrof:
Gearchiveerd onder: Uncategorized
Heeze-Leende, 6 februari 2007. Velen denken er weinig mee te maken te krijgen, dat dit alleen iets is voor huiseigenaren, of voor nieuwbouw en voor een uitbouwtje waarbij men dan op onoplosbare bezwaren kan komen te staan waarop je het hoofd kapot slaat. Toch heeft iedereen er bijna dagelijks mee te maken. Men hoeft zich namelijk maar één keer door het dorp te moeten worstelen op wat eens als zandpad begonnen moet zijn geweest om zich af te vragen hoe in hemels naam niemand van onze autoriteiten zich ooit af is gaan vragen of er niet wat gedaan moest worden aan de beschikbare ruimte tussen de twee huizenrijen.
Rooilijn.
Tot nog toe heeft men het beperkte aantal meters vol weten te proppen met trottoirs, parkeerplaatsen, fietsruimte en daartussendoor ook nog plaats moeten maken voor een intensief vrachtwagenverkeer opgevuld met personenwagens. Laad en losruimte bleef er niet over en ieder soort weggebruiker heeft in moeten leveren zelfs in die mate dat het verkeer vast dreigt te lopen. Maar men heeft ook al een voordeel daarbij ontdekt. Het verkeer wordt daardoor langzamer en er gebeuren dan minder ongelukken. Een Cruijffiaanse oplossing die niets zegt over de omvang van de schade! En dat allemaal vanwege een stukje grond ooit alleen voor paard en wagen bestemd en een paar armoedige voetgangers op klompen. Eeuwen lang heeft men vervolgens de ogen dicht weten te houden voor de ontwikkeling alleen het lopen werd bevordert, vermoedelijk om achter de feiten aan te kunnen blijven lopen. Maar zelfs dezen vinden de doorgang nu verspert en bent u minder goed ter been, blijf dan maar thuis want zelfs voor een invalidewagentje of scootmobiel is er op het trottoir op een aantal plaatsen geen plaats meer.
Er is voor alle problemen tezamen maar ÉÉN oplossing: meer ruimte creëren. Ja, maar die is er niet, dat ziet u toch zelf en daarmede is de kous af. Van inventiviteit heeft men weinig kaas gegeten. Maar alle begin is moeilijk en zonder doortastendheid komt men nergens. Langzaam door het dorp rijdend treft men een aantal mogelijkheden aan voor verruiming mits men het aandurft om daarvoor rigoreuze maatregelen te treffen. Onnodige uitsteeksels in de vorm van huizen, oude zowel als nieuwe. Maar in de plaats daar naar mogelijkheden te gaan zoeken geeft men zelfs na sloop een vergunning af voor nieuwbouw met gebruikmaking van dezelfde oude rooilijn. Op die manier zitten onze nazaten over 100 jaar nog steeds met het ruimtegebrek. En zo duwt men de ellende voor zich uit, op de handkar straks want het is niet ons ‘pakkie an’.
Begin maar eens met die rooilijn aan te pakken. Het kan als men werkelijk bij het begin, de oorzaak dus wilt beginnen en eens af kunnen stappen van de angst voor waar we aan begonnen zijn. Mogelijk leidt dit ooit naar een ‘heropening van het trottoir’. W.Elbers
Gearchiveerd onder: Uncategorized
Het cultuurlandschap van de Muggenberg bestaat uit weiland afgewisseld met bos
Heeze, 1 augustus 2006. Onze voorouders leden een armetierig bestaan, want ze waren nooit zeker of ze de volgende dag te eten hadden. Maar toen kwam de landbouw. De mensen leerden om gewassen te verbouwen en te oogsten. Met de landbouwrevolutie kwam de beschaving.
Nu staat het land voor een ander soort revolutie. Beschaving is diensteneconomie geworden. Nog maar vier procent van de bevolking werkt in de landbouw. De rest noemen we in dit verband voor het gemak burgers. De meeste burgers wonen in de stad en de welgestelden in een plezierige buitenwijk. Ze hebben een drukke baan op een kantoor of bij een fabriek. Als ze ‘s avonds thuiskomen lezen ze de krant of kijken naar de televisie. Eten is er altijd, want dat halen ze in de supermarkt. Burgers hebben andere zorgen dan de bewoners van het buitengebied, zeg maar boerengezinnen. Het aantal boerengezinnen is trouwens zo klein dat de burgers in de stad vaak niet weten dat er nog bestaan, en ook niet waar ze voor nodig zijn.
Het is een ongelukkige leemte in het nationale bewustzijn. Misschien is het ontstaan door te veel aandacht voor pret, misdaad en oorlog in de kranten en een gebrek aan voorlichting over de fundamentele zekerheden van het bestaan zoals de productie van gezond voedsel en het onderhoud van het land, want dat is kort gezegd waar landbouw voor staat.
Maar niet alle burgers zijn het daarmee eens. Wij leven, zeggen zij, in een geglobaliseerde wereld. Bruine bonen zijn goedkoper in China, dus kopen we ze daar, enzovoort. Het is een verleidelijk argument, want het dient een goed doel (ontwikkeling van derde wereldlanden) en je wordt er zelf beter van, omdat de eigen landbouw niet meer hoeft te worden gesubsidieerd. Het is een redenering die vaak wordt gehoord.
Maar het is niet goed mogelijk om subsidies aan landbouwbedrijven van de ene dag op de ander af te schaffen. Veel bedrijven geraken er door in acute problemen en dat is maatschappelijk onaanvaardbaar. De Europese Commissie heeft daarom besloten om de productiegewijze subsidie (gebaseerd op de hoeveelheid product) te vervangen door een inkomenssubsidie. In het laatste geval krijgt elk landbouwbedrijf een basisinkomen van gemiddeld 420 euro per hectare per jaar. Een bedrijf van 40 hectare (dat is het Nederlandse gemiddelde) mag rekenen op 16.800 euro per jaar. Dat is minder dan een modaal inkomen. Het bedrag is echter onafhankelijk van de opbrengst van het land. Een grote boer krijgt het ook, maar het product concurreert na 2013 tegen wereldmarktprijzen en is daarna niet gesubsidieerd.
Dit voorstel wordt aangevochten, of beter gezegd aangevreten, door natuurbeheerders, die aanspraak maken op de inkomstensubsidie van de boeren. De voorgestelde afroming bedraagt 20 procent zodat er voor het landbouwbedrijf 13.440 euro per jaar overblijft. Natuurbeheerders hebben dat nodig, zeggen ze, voor het beheer van het beheer van het natuurlandschap.
Dan zijn er landbouworganisaties die de productgerichte subsidie in een of andere vorm willen handhaven. Volgens hen is het onmogelijk op de vrije wereldmarkt te concurren met leveranciers uit derde wereldlanden die niet aan dezelfde kwaliteitsnormen voldoen en veel minder betalen voor arbeid.
Deze discussie is een Europees debat. De uitkomst heeft verreikende gevolgen voor zowel boeren als burgers.
Gearchiveerd onder: Uncategorized
Heeze, 20 april 2006. De Milieuwet en de maatregelen die er van zijn afgeleid zijn verjagen boeren uit het landschap. Als de boeren vertrekken, houden we geen landschap over. Alleen braakliggende grond met onkruid en distels.
Vier gevallen dames in het Herbertusbos van Heeze wachten tot de prins van het natuurbeheer hen wekt uit hun slaap of gewoon opruimt zodat reeën er hun poten niet over breken.
Het is een waargenomen onrecht. Tel dat bij de honderden richtlijnen, regels en voorschriften waaraan een agrarisch bedrijf zich aan heeft te houden en waarop het voortdurend wordt gecontroleerd, dan het valt niet moeilijk in te zien dat een boer het vertrouwen in de toekomst verliest en bereid is zijn bedrijf op te geven bij de eerste gelegenheid die zich voordoet. En het landschap verkommert.
Daar ligt, zou je denken, een taak voor de natuurbeheerders zoals Brabants Landschap, Staatsbosbeheer en Natuurmonumenten. Als ze het werk tenminste aan zouden kunnen en dat kunnen ze niet. Daarom vragen deze organisaties bijvoorbeeld boeren om braakliggende land te laten begrazen. Ze staan echter niet toe dat het wordt bemest. Vee wordt niet vet van mager gras, zodat van het aanbod weinig gebruik wordt gemaakt. Dus verkommert het land gaandeweg verder zonder dat de oorspronkelijke biotoop wordt hersteld.
Dit kerkhof van omgewaaide dennen herinnert aan de storm van jaren geleden. De stammen werden nooit opgeruimd en zijn nu een schuilplaats voor insecten en andere bedreigde diersoorten.
Domein Heeze-Leende zet zich onder meer in voor het behoud van het landelijke karakter van deze gemeente en daar hoort het buitengebied bij. De vraag is of natuurbeheerders het cultuurland op eigen kracht kunnen verzorgen. Tot nu toe is het resultaat niet bemoedigend. Wie door een bos wandelt dat door een natuurbeheerder wordt beheerd, ziet omgevallen bomen, rottende stronken en rommelige onderbegroeiing. Dat is, wordt gezegd, de natuurlijke conditie van een bos. Een leek beschouwt het als achterstallig onderhoud. Stukken aangekocht weiland liggen er verwaarloosd bij en zijn kweekgrond voor onkruid. Zelfs een burger begrijpt niet goed waarom.
Vier gevallen dames in het Herbertusbos van Heeze wachten slapend op de prins van het natuurbeheer die hen ooit weer liefdevol tot leven zal brengen of gewoon opruimt zodat reeën er hun poten niet over breken.
Gearchiveerd onder: Uncategorized
Aan:
De Commissaris van de Koningin
Van de Provincie Noord-Brabant
Provinciehuis
Postbus 90151
5200 MC Den Bosch
Van:
Vereniging Publiek Domein Heeze-Leende
Serrarisstraat 3
5591 EE Heeze-Leende
Betreft: Gang van zaken projectontwikkeling Heeze-Leende
Datum: 16 maart 2009
Na enige aarzeling heeft onze vereniging Publiek Domein Heeze-Leende besloten ons tot u te richten in
verband met de onjuiste gang van zaken rond verschillende grote bouwprojecten in Heeze-Leende. Deze
bouwprojecten betreffen de herbouw van de basisscholen Trumakkers en Bergerhof (in Heeze) en
Triangel (in Leende) en het gemeenschapshuis d’n Toversnest (in Heeze)
1/ In eerste instantie ging het om de herbouw van deze scholen, maar de projecten zijn uitgegroeid tot
omvangrijke herstructureringen van woonwijken met hoogbouw, tegen de zin van omwonenden en
inwoners. D’n Tovernest werd ten koste van een parkje uitgebreid tot een complex met 80 appartementen
in plaats van 50.
2/ De bouw van de scholen en de woningen wordt gefinancierd door een projectontwikkelaar die eige-
naar wordt van grond en gebouwen.
3/ In ruil hiervoor staat de gemeente duizenden vierkante meter bouwgrond af plus bouwvergunningen.
Om hoeveel grond en wat hiervan de marktwaarde is wil de gemeente niet zeggen.
4/ Op de raadsvergadering van 15 december 2008 heeft de gemeenteraad ingestemd met het voorstel
08.71 Nieuwbouw Bergerhofschool. In het voorstel werd niets gezegd over financiering, behalve dat de
gemeente 225 duizend euro bijdraagt. De voorstel werd niettemin aangenomen.
5/ Op de raadsvergadering van 2 februari 2009 werd het eindrapport van de Rekenkamercommissie
Groene Rand over de besteding van schoolgelden besproken. Volgens dit rapport is de keuze van samen-
werking met de projectontwikkelaar juist. Er werd niets gezegd van de financiering omdat de gemeente
daar geen opdracht voor had gegeven.
.
6/ Alle genoemde bouwprojecten zijn in strijd met het bestaande bestemmingsplan voor de bebouwde
kom. Het college wil daarom gebruik maken van de mogelijkheid van vrijstelling als projectbesluit en zal
de raad in de vergadering van 23 maart as. vragen deze bevoegdheid aan het college te delegeren.
Omwonenden, inwoners en de vereniging Publiek Domein Heeze-Leende zijn van mening dat deze gang
van zaken in strijd is met de regels van goed bestuur en met de wet op openbaarheid van bestuur,
Wij verzoeken u als bestuurder van onze provincie aan deze zaak aandacht te besteden.
Met vriendelijke groet.
F.J.M. van Agt, voorzitter
H. Henkes. secretaris
